Bundel 9 Feilbaar
Bundel 9: Feilbaar
- Beltegoed
- Bestaansrecht
- Feilbaar
- Gedragscode
- Gewoontegetrouw
- Intimiteit
- Jupiter
- Klopgeest
- Koesteren
- Lossere liefde
- Luchtspiegelingen
- Mijn generatie
- Ontvrouwen
- Perfectie
- Schone schijn
- Slijtbeurt
- Turk
- Verstilling
- Voortseinen
- Ze
- Zielloze gang
1. Beltegoed
Toen één van mijn broers
voor het laatst informeerde
naar mijn boosheid
en we weer gedachten
wisselden totdat
het beltegoed voldaan was,
stopte het cirkeltje met draaien
om het ouderlijk gezag en hoe
hij zijn leven lang al alles kan verdragen,
maar dat hij er best over wil praten;
om mij te behagen.
2. Bestaansrecht
Het ongezegde zonder woorden,
kruipt tussen de regels in,
bespeelt nog blanco de akkoorden,
van open plekken in de zin.
Ik koester de geheimen,
van het onbeschreven blad.
Weet mijn waarheid te rijmen.
zet elk wereldbeeld schaakmat.
Om de diepgang te verlichten,
die anders het gemoed bezwaart,
ontstaat de noodzaak tot dichten,
en schrijven uiteraard.
3. Feilbaar
Ik ben niet meer kwaad,
omdat jij niet perfect leefde.
Het is beter zoals het was.
Jij en ik feilbaar.
Samen bevroren in de tijd,
die de missers verkleumde en
de successen kristalliseerde.
Maar je oogopslag en het gevoel
van jouw schaduw als mijn schild,
hebben nooit ter discussie gestaan.
Ik had je niet anders gewild.
4. Gedragscode
Geraniums als voorbode
voor een
leeftijdsgebonden
gedragscode.
Van zestig plus,
tot samen in de bus,
lekker cityhoppen,
gezellig shoppen.
Maar senioren onder elkaar,
maken niet elke
pensionado
voorspelbaar.
Vroeger heb ik
noodgedwongen vaak
alleen gestaan.
Jong geleerd is oud gedaan.
5. Gewoontegetrouw
Jouw leven was goed
bij mij
zeggen ze
als leniging
voor mij.
Maar ze weten niets
van jou en mij
van ’s morgens vroeg
tot ’s avonds laat
van eeuwige trouw en troost
van onvoorwaardelijk zijn.
Vandaag kom ik je niet meer tegen.
Voor het eerst in ruim veertien jaar.
Geen getrippel in de holle gang.
Geen knorretjes of kwispels.
Lege mand.
Ik zoek of roep je niet
uit respect
voor de natuur.
Maar de brandende pijn
van jouw niet meer zijn
schroeit gewoontegetrouw
voor altijd doorspekt
met de herinnering
aan jou.
6. Intimiteit
Het hoeft niet meer
als je decennia lang
met elkaar
bent verweven.
De expert zweeg.
Verheven.
Allesweter
op het gebied
van seksualiteit.
Wist zij veel
van onze intimiteit.
7. Jupiter
Herinneringen zijn fragmenten
van omstandigheden,
die samen kloppen,
als het hart van
het verleden.
Vandaag waait de wind
uit een nieuwe hoek.
Jupiter staat net iets anders
in het licht
van een zonneteken.
Een momentopname.
Achteraf bekeken.
8. Klopgeest
We vormden geen team
in dit leven.
Komt daar jouw klopgeest
steeds vandaan?
Willen we ons postuum
ook op het strijdtoneel begeven?
Of laten we het ego gaan?
Er is weinig bestand
tegen het eind van alle wensen.
Behalve de beklonken band
tussen twee
tot elkaar
veroordeelde mensen.
9. Koesteren
Waarom koester ik niet
alleen de mooie herinneringen,
zoals dat hoort,
en maak ik de mens die jij was
voor jouw dood,
onevenredig groot.
Er is vast wat misgegaan
in mijn rouwproces
of in onze relatie bij leven.
Hoe maak je het onbedoelde
ongedaan?
Was je maar hier
om me als vanouds
tegengas te geven.
10. Lossere liefde
Schoonmoeder.
Zogenaamd
niet mijn voorbeeld.
Ze was de eerste vrouw
in zijn leven.
Toch hoop ik
onze kinderen
een lossere liefde
mee te geven.
11. Luchtspiegelingen
Een dikke sneeuwlaag.
Jaren geleden en vandaag.
Zoals toen tijdens de duur
van jouw eerste chemokuur.
Een dekmantel in het wit,
voor drab na dooi.
voor lelijk na mooi,
tot einde aards bezit.
Remmen op de koppeling
door het sneeuwlandschap naar huis.
Nu en toen,
jij nog naast me zat,
in de bijrijdersstoel,
omdat je kanker had.
De sneeuw blijft zich doen gelden
sinds jij bent heengegaan,
waarbij luchtspiegelingen
melden
dat illusies nog bestaan.
12. Mijn generatie
Wie een ander
van tunnelvisie beticht,
heeft bij het wijzen
drie vingers op zichzelf gericht.
Ook valt er wat te zeggen
voor hoe weinig
hedentendage
is te weerleggen
zonder de dans te ontspringen
van de digitale inboorlingen.
Elke frustratie
kleurt tenslotte een
verloren generatie.
13. Ontvrouwen
Ze zit onder mijn huid.
Ik kan me niet ontdoen van haar.
Zij die niets mannelijks uitsluit,
met een vrouwelijk gebaar.
Met elkaar verweven
door feministische grillen.
Ongenaakbaar bloot gegeven,
in oneindige verschillen.
Het summum is cruciaal.
De gulden middenweg vertrouwen
in gender neutraal,
zou ik eerst moeten ontvrouwen.
14. Perfectie
Mijn bloed kruipt
niet maar stolt,
waar het niet gaan kan.
Jij hield ons tegen,
met een air van perfectie
waaraan je niet voldeed.
Alsof mijn echte moeder
een illusie was,
waarop ik mij nog
steeds weleens,
blindstaar.
Maar je kreeg gelijk mam:
We lijken totaal niet op elkaar.
15. Schone schijn
De dierenriem
van het sterrenstelsel
geeft signalen
als in levenslessen
die vaag genoeg zijn
om een simpele ziel
te doen dwalen
in een festijn
van; toeval, kismit,
karma en schone schijn.
Probeer desondanks
iemand te zijn.
16. Slijtbeurt
Gedroomde traptreden naar buiten,
van het huishouden vandaan;
het uitgewoonde thuiswerk afsluiten,
leken jou zo makkelijk af te gaan.
Iedere wasbeurt
is een slijtbeurt.
Zo’n typerende uitspraak van jou,
die het beeld verkleurt,
van de zelfgemaakte carrièrevrouw.
Het viel niet mee en ook niet tegen.
Klaar voor elke concurrentiestrijd.
Aan jouw inzet heeft het nooit gelegen.
Wel aan beperkte keuzevrijheid.
17. Turk
Mijn vader
Hij leek wel een Turk,
volgens zijn
aanstaande schoonzoon.
Met die pet op z’n kop,
korte broek en grijze sokken in sandalen.
Hij lachte om het stereotype en
vroeg niet om respect.
Hij kreeg het vanzelf,
naarmate de kennismaking
vorderde.
Niemand kon beter zichzelf zijn
dan mijn vader.
18. Verstilling
Slootwater van
hergebruikte theezakjes
en taaie koekjes
uit de trommel met reliëf.
De bitter koffie;
steeds op temperatuur,
op het rooster van
de gaskachel.
De krappe ruimte gevuld
met naasten.
Oma vergroeid met de huishouding;
steeds in de weer.
Op de zwartwit televisie,
beelden van westerns;
Duits gesynchroniseerd.
Zo leerden wij haar taal,
en de verstilling verdragen.
Ik mis ze nog altijd niet,
de belegen zondagen.
19. Voortseinen
In een blik, gebaar,
of wijze van spreken,
vind ik stukjes terug van
jou.
Losse eindjes die bij elkaar,
duiden op een teken,
gesponnen uit
warrige kluwen rouw.
Zo scheldt de sterfdag
tranen kwijt
door zwemen lach,
en ongedwongenheid,
Aldus sein jij onverstoord,
blijvend jouw liefde voort.
20. Ze
Op de vraag naar wie
ze zijn?
is het antwoord
de buitenwacht
van overal en nergens
meestal online.
Ze roepen zoveel,
zeggen zo weinig.
De gemene deler
is een like,
een knipoog,
of een duimpje omlaag.
Ze doen er helemaal niet toe.
Daarvoor zijn ze te vaag.
21. Zielloze gang
Op de toppen van mijn tenen
laveer ik door internet
en facebookfront.
De onvertogen woorden
leerde ik herformuleren.
je moet loslaten
om te kunnen overleven
en niets aanklikken
voor een authentiek algoritme.
Zo zou ik zomaar kunnen stoppen
met: schrijven, dichten en bestaan.
Maar pas nadat AI en ChatGPT
gedachteloos hun zielloze
gang hebben kunnen gaan
Reacties
Een reactie posten